Een etentje van het werk....
Oh wat heb ik daar een hekel aan. Een hele avond opgeprikt zitten, natuurlijk net naast die collega geplaatst worden waar je nu net helemaal niets mee hebt. "Nee ik ga niet".
Maar van alle kanten wordt me toe geroepen dat het goed is voor me, er even thuis tussen uit te gaan. Weg van thuis.
Ook het thuisfront is die mening toegedaan. Even iets anders...
Mijn jongste zoon is met chemo bezig.
En bij mijn zus is borstkanker geconstateerd met uitzaaiingen.
Dat betekent dat we hun twee kinderen in ons drukke en hectische maar toch
ook zo fijne gezin verwelkomt hebben.
Ik besluit mee te gaan. Maar hoe meer de avond nadert hoe meer ik er tegen opzie. Van alle kanten krijg ik bemoedigende woorden. "je zult zien hoe gezellig het is als je er eenmaal bent" Ja ja....ALS ik er eenmaal ben, denk ik.
Daar sta ik dan voor de kast... Wat moet ik in hemelsnaam aan?
Ik trek wat aan... Nee, dat is niets. Hup volgende, ook niets.
De berg kleding op bed wordt steeds groter. Het oog van de meester wordt in geroepen want ik besef dat ik op dit moment zo onzeker ben als de pest.
Binnen twee minuten sta ik aangekleed. Euh, Make-up...?
Normaal gesproken, is het een lippestiftje en klaar, soms nog een veegje oogschaduw, maar dat is het dan ook echt wel.
Maar mijn "meiden" komen met allerlei 'potjes' aanzetten,
nagellak, foundation, poeder, blusher, 4 tinten oogschaduw, eyeliner, mascara.... "Kom op mam, je gaat 'uit'" Jaja!
Als alles er op zit en ik me net "barbie out of space" voel.
Word ik onder veel gejuich de deur uit geduwd.
Ik ben vroeg, maar er is al een collegaatje aanwezig.
Samen duiken we op het terras, ik onder de terrasverwarming, lekker warm duik ik weg in de knusse kussens.
Een "stelletje" loopt naar het tafeltje naast ons.
Heel galant wacht hij tot zij zit. Ik zie haar een gebaar maken naar een stoel tegenover haar en haar metgezel neemt plaats.
Even later biedt hij haar een sigaret aan, en loopt naar haar toe om haar vuur te geven. "Wat een 'heer'" fluistert mijn collegaatje. "Zo kan het dus ook!"
Ik hoor de Mrs voor haar en haar metgezel bestellen, ik hoor hem vragen of hij zal inschenken voor haar. Hoe galant
.
Ik zie zijn vragende blik, de aarzeling bij zijn eigen glas, haar bevestigende knikje. Glimlachend volg ik het subtiele tafereel tussen de Mrs en haar onderdanige metgezel. "Wat een heer" moppelt mij collega weer.
Kwijlend kijkt ze naar de galante man.
Jaaah zo kan het ook, denk ik en barst in lachen uit.
En alle spanning vloeit even uit me weg.